Eğer bir son kullanıcı iseniz, pastaneye gidip frambuazlı pasta isteyen müşterisinizdir, pasta kreması, unun cinsi, şuale hamurunun ne şekilde hazırlandığı, frambuaz sosunun ne şekilde ve ne miktarda pastaya ekleneceği sizi hiç ama hiç ilgilendirmez; oturur arkanıza yaslanırsınız ve sizden cevap bekleyen garsona “Frambuazlı pasta” dersiniz olur biter. Peki ya o pastanenin pasta yapmak ile sorumlu ustası da sizin kadar rahat mıdır “Frambuazlı pasta” derken? Hiç kuşkusuz son kullanıcıyı hiç ilgilendirmeyen bir sürü teknik detay üretici olan insanlar için hayati önem taşımaktadır. Tıpkı pasta örneğinde olduğu gibi webde sadece son kullanıcı iseniz birazdan bahsedeceğimiz bir çok özellik size hiçbir anlam ifade etmeyecek ve sıkılmanız olasıdır ancak web geliştiriciler PageBoss‘u çok sevecekler.

Web sitesi geliştirmek, özellikle de ilk başlarda, inanılmaz heyecan verici bir süreçtir. “Siteyi Google tanıdı mı?”, “Tanıdıysa nasıl tanıdı?”, “Siteme kimler link verdi?”, “Bu linkler beni keser mi? Link mi satın alsam acaba?”, “DMOZ’a siteyi eklesem kabul ederler mi? Yoksa şöförsün deyip hor mu görürler?”, “Dünya da tek arama motoru Google mı kardeşim, nedir bu kraldan çok kralcılık, diğer arama motorları benim sitemi tanıdı mı?”, “Sitemap de mi yapsak, yapanlar faydalı falan diyor?”, “3 milyon arama motoruna, 8 milyon dizine, 24 milyon IRC servera, 67 milyon facebook kullanıcı sayfasının footer kısmına kayıt yapacam diyorlar, 50 USD bayılsak mı acaba bunlara?” ve bunlar gibi daha yüzlerce soru beyninizi kemirip dururken adeta nereye saldıracağını şaşırmış boğa gibi burnunuzdan alevler püskürterek bir sigara daha yakarsınız.

“Ne yani? Siteyi DreamWeaver da yapınca bitmiyor mu işimiz?” dediğinizi duyar gibiyim! Eee, tabi, öyle olsa her gün bir site açardık zaten! Asıl iş site yapmak değil, internet denen bu kocaman ve fırtınalı okyanusa bir sandal olarak sürdüğümüz sitemizi kocaman bir uçak gemisine çevirmek (hayallerimi yesinler). Web geliştirmenin en pis tarafı çocuk geliştirmeye benzemesidir: en çok sorunu en başta çıkardığına dair duyduğunuz salakça inanç her geçen gün biraz daha azalır. Siteniz büyüdükçe başınıza açtığı işler de büyüyor demektir.

Daha da kötüsü web geliştirmeye bir kez başladınız mı, artık sürekli hem var olan sitelerinizle uğraşmak hem de yeni projeler üzerinde çalışmak zorunda kalacak olmanızdır. Siteniz ilk açıldığı günlerde her gün açıp Google Toolbar’dan PR değerine bakarsınız, sürekli “site:siteminadi.com” şeklinde google araması ile Larry Page abinin sizi ne kadar sevdiğini sorarsınız. O da öyle bir gamsızdır ki, sanırsın Paris Hilton! Paris’e o kadar sorsan hiç değilse başından defol git diye adam gibi cevap verir. Larry abi ise bildiğin dengesiz, manik- depresif ve panik-atak bir kişiliktir, çocukken bunu tek bir oyuna bile dahil etmemişler,gel top oynayalım demişler, topunu alıp kaçmışlar, lisede sevdiği kızlar yüz vermemiş falan filan. En sonunda bula bula kendisine Sergey Brin diye şizoaffektif bozukluk hastası bir kanka bulmuş. Bunlar gün geçtikçe bildiğimiz gibi “Ali Kıran, Baş Kesen” oldular. Bu abilerin dengesiz hareketleri tüm web geliştiricileri menopozlu okul müdiresi gibi gergin hale getirdi. Nitekim, Google dengesizlikleri ile tüm web geliştiricileri canından bezdirdi. PageRank olayını İMKB’ye çevirdiler, sabah çıkıyor akşam iniyor. Sıralama sonuçları deseniz PR’ye bağımlı. Bir web projesi üzerinde aylarca uykusuz geceler geçiriyorsunuz, bir sabah bir uyanıyorsunuz, tekil hit 5000 seviyesinden 750 seviyesine düşmüş. Ne oldu? Larry abinin canı sıkıldı, Sergey abi’ye dedi ki “Bu siteyi sevmedim Sergey!” Neye göre? Kime göre? Açıklama yok! Ne oldu emekler? Allah rahmet eylesin!

Durum, size şaka gibi geliyor olabilir ama, çok ciddi bir şekilde tam da yukarıda anlattığım gibidir. İşler zaten bu kadar stres kaynağı iken bir de sayısını bile tam olarak bilmediğiniz kadar çok siteyi yönetiyor olduğunuzu düşünün. Sitenizi ilk açtığınız günlerdeki heyecan kısa bir süre sonra yeni bir projeye odaklanacağınız için ortadan kaybolur ve hiçbir şeyi takip edemez hale gelirsiniz.

İşte kaptan koltuğunda Onur Atahan‘ın oturduğu PageBoss bir web geliştiricinin sitesi ile ilgili merak ettiği tüm teknik sorulara yanıt bulma amacı ile yola çıkan çok başarılı bir girişim. Şu an için tam olarak istenileni vermese de şu ana kadar gayet başarılı ilerliyorlar.

PageBoss özgün ve kaliteli tasarımı, kullanım kolaylığı ve multilingual özellikleri ile tam bir global start-up olma özelliğini taşıyor. Siteyi gayet başarısız, dolayısıyla ölü doğan, zeytech ile kıyaslamaya çalışanlar olduğunu gördüğümde üzüldüm. Zeytech sadece harflerden bahsediyordu, soruyordunuz “A” diyordu, soruyordunuz “Q” diyordu. Başka da harf bilmiyordu zaten Oysa PageBoss site adresinizi yazmanızın ardından birkaç dakika bile geçmeden size tamamlanmış bir cümle kuruyor. Sitenizin PageRank değeri, Google index sayısı, Yahoo indexleri, Alexa sıralaması, DMOZ ve Technorati’ye ekli olup olmadığı gibi kritik bilgileri bir çırpıda, hem de tümüyle AJAX kullanan şık ötesi tasarımı ile gözlerinizin önüne seriyor. Sitenin bir browser capture resmini de sitenin whois bilgileri ile servis ediyor. Future PageRank saçmalığına hiç bulaşacağını düşünmediğimiz için ayrıca daha da ciddi geliyor PageBoss‘un yaklaşımı.

Ancak sitenizin browser görüntüsünün önizlemesi SnapCasa adlı free bir servisten alınmış olduğu için ne yazık ki “patron’un karizmasını” fena halde çiziyor. Bu konuda yapılacak iki şey var aslında, birincisi server tarafında screenshotları bizzat PageBoss’un alması ya da bu konuda en başarılı servis olarak gördüğüm WebShotPro‘dan faydalanılması. Eminim site geliştiricileri “patron’un karizmasını” çok geçmeden kurtaracaktır.

Dmoz’da aradığım sitelerimin çoğunun kayıtlı olmadığını gördüm (biliyorum zaten kayıtlı olmadıklarını), ben olsaydım Dmoz kaydı bulunamadı durumunda “Dmoz editörleri eşin dostun sitesini eklemekle meşgul olduğundan siteniz henüz Dmoz’a eklenmemiş.” yazardım. (Yalan mı? ) “Siteniz Türkçe olduğu için sitenizi Dmoz’un Türk editörleri incelemektedir. Bu nedenle tahmini Dmoz’a eklenme tarihiniz 2047 olarak hesaplanmıştır.” ya da “Dmoz Gribi nedeniyle Dmoz kayıtlarının sorgulanmasına bir süre ara verilmiştir. Bu geçici durum için özür dileriz.” gibi eğlenceli mesajlar yazmak belki de sitenin kullanımını daha da keyifli hale getirebilirdi.

Peki bunlar yeterli mi? Bir web geliştirici az öncede değindiğimiz gibi genellikle birden çok siteye sahiptir. Elbette, dışarıdan sorgu çeken bir sistemden, aynı anda onlarca url için sorgu çekmesini beklemek, herşeyden önce insafsızlık olur. Zaten böyle gereksiz yorucu bir process bile fazla sayıda sitesi olan web geliştiriciler için lokal bir çözüm olacaktır. Kalıcı çözüm için yapılması gerekenleri düşünelim biraz.

Herşeyden önce bu sistem yalın kullanım yapısı ile ancak bu kadar başarılı olabilir. Burdan sonra ya complex bir yapıya bürünmek ya da ilerlemekten vazgeçmek gibi iki seçeneği olan PageBoss isteyenlerin yalın isteyenlerin gelişmiş kullanabilecekleri bir ortak çözüme de kavuşturulabilir.

Üye olmak zorunda kalmadan, halihazırdaki sistemin kullanımına devam edilirken üyelik sistemine geçilerek, PageBoss‘a sitelerimizi tanımlama şansımız olabilir. Böyle bir durumda ben örneğin 50′ye yakın siteyi bir saatten kısa bir sürede (hatta, dur şımarıyım,bulk add ile dakikalar içinde) PageBoss‘a ekleyebilirim. Ardından PageBoss‘a her girdiğimde (kullanıcı sadakatine dikkat edelim burada, böyle bir yöntemin nasıl bir kullanıcı sadakati yaratabileceğini tahmin etmek hiç de zor değil) istediğim herhangi bir siteyi sorgulatabilirim. Hatta, yazılacak küçük bir script ile, tercihlere bağlı olmak üzere elbette, sisteme bu şekilde kayıt edilmiş tüm siteler günde en az bir kez kontrolden geçirilip, durumlarında herhangi bir değişim olduğunda kullanıcılara bu konuda bilgilendirme e-postaları gönderilebilir. “Xyz.com adlı sitenizin durumunda değişik vardır. Değişiklikleri görmek için tıklayınız” şeklinde posta kutuma düşecek bir e-postaya nasıl kayıtsız kalabilirim ki?!

PageBoss‘un bu aşamada, görüntülemesi gereken belki de en önemli veri, kullanıcının belirlediği maksimum 10 keywordde Google sıralaması olmalıdır bence. Çünkü çoğu web geliştirici Google’ın dalgalı ruh hali sebebi ile sürekli hedef kelimelerde sitelerinin hangi pozisyonda olduğunu kontrol etmekten saçlarını döktü, bir kısmı ağır ülser hastası oldu, geri kalan kısmı ise içe kapandı, yemeden içmeden kesildi.

Bahsettiklerimin hepsinin nasıl yapılabileceğini bildiğim gibi, elbette yaratacakları teknik maliyetinde farkındayım. Bu nedenle bahsettiğim bu ekstra özelliklerin bir gelir modeli olarak premium üyelik ile sunulması durumunda bile fazlasıyla ilgi çekici olabileceğini, şahsen ben böyle bir siteye üyelik ücreti ödemeye çok sıcak baktığımı söyleyebilirim. Ancak fiyatların makul seviyede tutulması ya da gelir modeli olarak reklam görüntüleme tercih edilerek servisin ücretsiz sunulması durumunda tam bir ilgi patlaması yaratacağını söylememe bile gerek yok sanırım.

Son olarak PageBoss‘un bundan sonra da yakın takibimizde kalacağını ve gelişmelerden sizi en kısa sürede haberdar edeceğimizi söyleyelim ve sevgili Onur Atahan’a buradan kucak dolusu sevgilerimizi göndererek kendisine bu mükemmel projede başarılar dileyelim.

Mail adresi ile siteye giriş yapmamıza izin vermeyen Hayhuy, kullanıcı adımızı yazınca bizi hemen kontrol panelimize yönlendiriyor. 3 yeni mesajımızın olduğunu görüp, “Vay be ne kadar popüler bir adamım, adımımı attım herkes zıpladı…” gibi kısa süreli bir megolamani krizine girdiğimiz kontrol panelimizde yaşadığımız sevinç fazla uzun sürmedi. Mesaj kutumuza baktığımızda “burada hiç mesaj yok” yazısını görünce “Nasıl olur az önce 3 diyordun?” diye bir düşünceye kapılıp paranoyak bakışlarla etrafı taradığımızda Muhtardan gönderilmiş birşeylerin sayfanın sağ alt köşesine yerleşmiş olduğunu gördük. “Yerel seçimler bitti, napıyım muhtarı, ikametgah mı alıcaz?” diyerek umursamadan geçtiğimiz bu mesajlar, daha sonradan, “Bu muhtar ne demiş bakalım, gerçekten önemli bir durum olabilir mi? Mahallede yangın tatbikatı, deprem sığınma projesi falan mı var acaba?” gibi düşüncelerle zorla da olsa bize kendisini okutuyor.

Mesajları açtığımızda bunların bize site tarafından gönderilmiş bilgilendirme mesajları (spam değil canım, işin içine eğitim girdiği için bilgilendirme ) olduklarını gördük.

Bu muhtar falan muhabbetini neden bu kadar uzattığımı soracak olursanız, öncelikle buradaki ince noktalara dikkat çekmek gerekiyor. Site yöneticisi ya da administrator değil bunların yerine muhtar kullanılmış ancak muhtar bir kere pasifize bir kişiliktir. Bunu daha önce Fk#’da uzun uzun konuşmuştuk. İkincisi çok lokalize bir olgudur. Hayhuy global bir projeye muhtar diye bir kavram koyuyorsa burda durup düşünmek lazım. İnsanların kafasında yöneticinin güçlü bir imaj bırakması gerekirken, neden “muhtar” ve “Hayhuy mahallesi” tanımları seçildiğini ve bir nevi bobiler.örg jargonu yaratılmaya çalışıldığını anlayabilmiş değilim. Madem ki proje global, Obama de, Hayhuy Yüksek Yürütme Kurulu Başkanı de, CEO de… Fiyakalı üyelik mevzusuna girmeden, fiyakalı yönetici adı bulunsa daha iyi olmaz mıydı ? Fiyakalı Muhtar yeterince fiyakalı mı? Bence değil.

Gelelim Hayhuy‘un nasıl bir site olduğuna. Facebook’da en sıkıcı nokta, “Hangi Kurtlar Vadisi Karakterisin?”, “Hangi Teletubbies Karakterisin?”, “Beyninin hangi nöroncukları kadın, hangi nörotransmitterleri erkek?”, “Hangi televizyon kanalısın?”vb. daha saymaya bile üşendiğim binlerce teste arkadaşlarımızın verdiği saçma sapan cevapları görüp kendi arkadaşlarımızdan bile tiksinmemiz değil miydi?

Gayet.net ilk denediğinde “Vay canına, çok eğlenceli” dediğimiz bu test(esteron) konusu çok geçmeden kabak tadı verdi. Çünkü Facebook testleri ile iyice çığrından çıkan bu uygulama zaman kaybından başka hiçbir şey değildi. Ancak, tıpkı bütün gün tavla oynamanın zaman kaybından başka birşey olmadığını anlayıp kendisine satrancı dizayn ettiren İran hükümdarının yüzyıllar önce tespit ettiği gibi, sorun oyun oynamakta değil oyunun içeriğindeydi.

Hayhuy işte tam da bu mantıktan yola çıkarak, insanları tanımanın en kolay yolunun onlara soru sormak olduğunu keşfetmiş, insanları verdikleri sorulara göre belli kafa denkliklerine ayırarak, sizinle aynı şekilde hissediyor olma olasılığı yüksek insanlar ile tanışmanızı sağlayan çok yaratıcı bir fikir. Gayet.net‘teki ya da Facebook’taki test olgusu tavla ise Hayhuy‘daki soru sistemi tam anlamı ile satranç.

İnsanlara soru sorarken en önemli sorun bana göre dürüstlük meselesi. Bana roschach mürekkep testi uygulayan psikiyatrist bozuntusunu, psikopatın önde gideni olduğuma ve şizoid bir kişilik yapısı taşıdığıma inandırmam çok kısa sürmüştü mesela.:) Hayhuy için de aynı şey geçerli. Hayhuy sizin dürüst davranacağınızı düşünüyor ve bu varsayımdan hareketle ilerliyor ama insanların kendilerine sorulan soruların yalnızca çok küçük bir kısmına doğru cevap verdiklerini aklımızdan çıkartmamamız gerekiyor.

Kullanıcılar Hayhuy‘da sadece soru cevaplamıyor, diğer insanların cevaplayabileceği sorular da gönderebiliyor. Tüm bu sorular elbette bir moderasyondan geçtikten sonra yayına alınıyor.

 ”Bir kümes hayvanı olsan hangisi olurdun?” sorusuna horoz seçeneğinin koyulmamış olması (tavuk var) büyük skandaldı ama. Moderatörlerin soruları seçerken bilinçaltı çağrışımlarına da çok dikkat etmeleri gerekir diye düşünüyorum. Çevremde bu soruya tavuk yanıtı verecek bir erkek tanımıyorum.

“Hayhuy bağımlılık yaptığı gerekçesiyle Bakanlar Kurulu kararınca yasaklanmalı mı?” şeklindeki soru ise sanırım moderatörler tarafından kullanıcı sadakatini ölçmek için hazırlanmış. Ancak kullanıcı sadakatini kazanmak bir web projesinde en zor kısım olduğu için bu konuda biraz daha çalışmaları gerektiği açıkça görülüyor.

Sorulara “skip ciğerim” derseniz bir soruyu yanıtlamadan da geçebiliyorsunuz (bobiler olsa buna “skip geç” yazarlardı) ancak geçtiğiniz soruya kimler yanıt vermiş ya da cevapların hangi oranda seçilmiş olduklarını göremiyorsunuz. (Ya seveceksiniz bir soruyu ya da terk edeceksiniz, merak ediyorsanız yanıtlayacaksınız ama yanıtladığınız sorular da profilinize ekleniyor, daha sonra gidip bir soruyu profilinizden çıkarma şansınız olsa da bu gerkesiz bir zaman kaybı yaratacaktır elbette..)

Sorular ve hangi toplumsal hassasiyetleri ilgilendirdikleri de çok önemli bir sorun olarak göze çarpıyor Hayhuy‘da. “Son yüzyıla damgasını vurmuş isimlerden hangisinin dünya görüşünü kendine daha yakın buluyorsun?” sorusundaki ilk cevap Ernesto Che Guevera iken ikinci cevap seçeneği Mustafa Kemal Atatürk olarak seçilmiş. Bence kullanıcısının çok büyük bir bölümü Küba vatandaşı olmayan bir sitede bu sorunun ilk şıkkının Mustafa Kemal Atatürk olması gerekmekteydi. İşte insanların kendi sorularını hazırlayarak yayınlamalarına fırsat tanımanın bu şekilde bir çok handikapı ortaya çıkabiliyor. Moderatörler bir soruyu yayına almadan önce sorunun herhangi bir toplumsal grubu rahatsız edebilecek en ufak bir içeriğe bile sahip olup olmadığını çok iyi irdelemek zorundalar.

“Üçgenin iç açıları toplamı kaçtır?” gibi tek bir gerçek cevabı olan sorularda ise eğer sorunun cevabını bilmiyorsanız Hayhuy size gerçek yanıtı göstermiyor. Bu tarz bilgi soruları için bunun çok büyük bir eksiklik olduğunu düşünüyorum. Tabi, burada amaç sorunun bilinmesi değil de kimlerin sorunun yanıtını bilip bilmediğini tespit etmek ise bu şekilde bir yapı gayet güzel çalışabilir.

Gelelim Fiyakalı Üyelik konusuna. Hayhuy kendisine gelir modeli olarak bir arkadaşlık sitesi gibi Gold/Premium üyelik seçeneğini ön planda tutuyor. Ancak açık söylemek gerekirse bu fiyakalı üyelik karşılığında kullanıcıya ekstradan sunulan özellikler Türk insanının elini cebine atmasını sağlamak için gerekenlerden çok daha uzak. İnsanlar bir çöpçatan sitesine gözünü kırpmadan para veriyor olsalar da bir social community sitesi, Hayhuy kadar orjinal bir fikre bile sahip olsa, paralı üyelik sisteminden verim alamayacaktır.

Sosyomat.com paralı üyeliğe geçerse kaç kişi bunu satın almak isteyecektir? Hayhuy, Fiyakalı Üyelik işini biraz daha çekmecede tutup, gençlere yönelik firmalar ile sponsorluk çalışmaları yaparsa çok daha çabuk kâr eden bir start-up haline dönüşebilir. Bir ürün hakkında soru sorup kullanıcılara o ürünü tanıtmak (advertorial) mümkün olabileceği gibi belli bir konuda kesin hedef kitleye ulaşarak o kitleye reklam görüntülemek de gayet tabi mümkün olabilir. Buna bir örnek vermek gerekirse Efes firmasına şu teklif ile gidilebilir, “Hangi içkiyi tercih edersin?” sorusuna Bira yanıtı vermiş olan insanlara sizin reklamınızı görüntüleyeceğiz.” Ben Efes Halkla İlişkiler Müdürü olsam (ki yapmazlar da neyse) kesinlikle bu fikre bayılırım. Aynı şey tüm diğer markalar için geçerli, “Hangi enerji içeceği?” sorusuna Redbull yanıtı verenlere Burn reklamı göstermek de agresif olmasına rağmen çok etkileyici bir reklam metodu olabilir.

Şimdilik son olarak Hayhuy‘un çok başarılı bir fikre, tam olması gerektiği gibi bir tasarıma sahip olmasına rağmen soruların seçimi konusunda çok daha fazla hassasiyet gösterilmesi ile insanların daha fazla vakit geçirmek isteyebilecekleri bir projeye dönüşeceğini belirterek bu incelemeyi sonlandıralım. Yakın zamanda Hayhuy yöneticileri ile görüşerek diğer detayları buraya yazmak için sabırsızlandığımızı ve çok sevdiğimiz dostumuz Mehmet “Izon” Turaç‘ın bizi kontaklamak için çaba harcadığını söylemeyi de ihmal etmeyelim.

İnternette resim aramanız gerekiyorsa ilk bakacağınız yer Google Image Search değildir muhakkak. Amatör kullanımlar için gayet iyi çalışıyor olsa da Google Görsel Araması “benzer imajlar” konusunda şu ana kadar hiçbir stock photo sitesinin yanına bile yaklaşamamıştı.

Geçtiğimiz günlerde Google Labs tarafından Beta sürümü ile kullanıma sunulan Similar Images işte tam bu boşluğu doldurmayı amaçlıyor.

GettyImages, ShutterStock, Istock ve benzeri tüm sitelerin temelde ücretli servisler olmaları, Google’ın çok büyük bir bölümü telif hakkı içermeyen resimler üzerinde yaptığı aramalar sonucunda elde edilen imajları kategorizelendirmesini biraz daha cazip kılmak için yeter de artar bile. Elbette Google’dan bir GettyImages performansı beklemek çok büyük haksızlık olur, böylesine bir ilişkilendirmenin insan eli ile bile tam olarak gerçekleştirilmesinin mümkün olmadığını düşünürsek, böyle bir beklentinin ne kadar anlamsız olduğunu daha rahat kavrayabiliriz.

Şu an için Similar Images, paris araması karşılığında bize Eyfel Kulesi ve Paris Hilton olmak üzere iki farklı seçenek sunabiliyor. Eğer Paris Hilton’un resmine tıklarsak arama sonuçları buna göre yeniden şekilleniyor.Bazı temel kelimeler söz konusu olduğunda gayet başarılı eşleştirmeler yapabildiğini gördüğüm Similar Images birden fazla özelliği aynı anda barındıran aramalarda tam anlamıyla çuvallıyor.

Konuya yakın olanlar GettyImages’in “more images like this” (buna benzer imajlar) özelliği kullanılarak bulunamayacak resmin çok az olduğunda benimle hemfikirdirler. Bir örnek vermek gerekirse, “sarışın,yeşil gözlü, kameraya bakan, gülümseyen genç kız” resmine ihtiyacımız olduğunu düşünelim. Bu tarz imajlara tasarımın her aşamasında, özellikle de web tasarım sırasında, fazlasıyla ihtiyaç duyuyoruz. GettyImages’de “blonde” (sarışın) aramasının ardından concept ve subjectler kullanılarak aramayı aynen bu derinliğe (ve hatta daha da derine) kadar kısıtlamak ve ardından karşımıza çıkan sonuçlar arasında aradığımıza benzer bir imaj ile karşılaştığımızda “more images like this” (buna benzer imajlar) linki ile tam aradığımız resme ulaşmamız mümkün. Bu şekilde yapmış olduğum arama sadece 30 saniye sürdü.

Oysa Similar Images‘de “blonde” araması sonucunda karşıma dikkate değer çıkan tek sonuç Legally Blonde filminin afişi oldu. Önizleme resminin altında yer alan Similar Images bağlantısına tıkladığımda filmle ilgili imajlar çok başarılı bir şekilde listelendi. Burada sarışın aramasında Barbie’yi çıkartmaması büyük bir zaaf olsa da asıl önemlisi yukarıda bahsettiğimiz stock photo sitelerinden aşina olduğumuz özelliklerin küçücük bir kısmının bile bu sistemde hala bulunmuyor oluşu. Elbette GettyImages (ve tüm diğer stock photo siteleri) üzerindeki her imaj profesyonel editörler tarafından etiketleniyor. Burada kaliteyi sağlayan tüm imajların sıkı bir denetimden geçmesi.

Sonuç olarak ilk başta kulağa büyük bir atılımmış gibi gelse de üzerinde kısa bir süre düşünmek bile Google’ın bu alanda (en azından bu yöntemi kullanmaya devam ettiği sürece) başarı kazanma şansının çok düşük olduğunu gösteriyor. Eğer masaüstünüz için bir wallpaper arıyorsanız, ya da sadece kedi resimlerini bulmak size yetiyorsa Google Similar Search sizi memnun edecektir. Bana kalırsa kısa bir süre sonra geliştirilmesi durdurulacak “ölü doğmuş bir Google projesi”nden öteye gidemeyecek kadar zayıf.